DPRP - Dutch Progressive Rock Page

Tracklist: June (8:08), Secrets Behind The Curtain (7:50), The Symphonic Dream (8:56), Space Peace (4:06), Thanks For Everything (5:19), A Song For John (3:55), Eddy Will Not Be Ready (6:55), The Black Event (8:02)

A project with a name like Lars Boutrup’s Music For Keyboards has a name that is self-explanatory with respect to the predominant musical instrument. But the music of the Danish keyboard whiz’s outfit incorporates much more, namely bass and drums. Good things come in threes, and this trio (bass duties are handled on various tracks by two different bassists) serves up a sugary, symphonic concoction of instrumental prog across the CD’s eight tracks on the group’s sophomore effort, appropriately entitled The Symphonic Dream.

Boutrup, on keyboards, organ and synthesizers, is joined by returning drummer and percussionist Fredrik Sunesen and newcomers on bass Niels W. Knudsen (Xcentrik) and Andreas S. Jensen (Funktuary). Boutrup himself has recorded and toured with no less than a dozen bands since his time as a teenager in the late seventies, and has interestingly also done music composition and performance to over 200 silent films screened in Sweden and Denmark. His experience shines on The Symphonic Dream, and it’s not just symphonic we’re dealing with as an influence here. Whether by accident or design, Eddie Jobson’s “industrial prog” template laid out in the UKZ track Radiation makes appearances on a few tracks of The Symphonic Dream with respect to the dark orchestral style keyboards and the often machine-like drumming elements.

This is evident to a point on the unique title track, which showcases recurring tsunamis of drumming from Sunesen, choral synthesizer elements from Boutrup evoking Tangerine Dream, and stabs of bass from Knudsen.

A few other tracks on the CD evoke German prog project Mind Movie, such as Thanks For Everything which spotlights pendulum swings of bass from Jensen, some synthesizer runs from Boutrup evoking The Alan Parsons Project and freewheeling drumming from Sunesen.

Eddy Will Not Be Ready is another Mind Movie-like tune starting with a Prokofiev-esque feel and digital string keyboards from Boutrup, all giving way to a techno-rock dance beat flavoured by shimmering ribbons of synthesizer and fortified by the drumming of Sunesen, the whole shebang pointing to the Vozero trilogy era of Phil Manzanera as a commonality.

Overall the CD is not unlike the solo work of Erik Norlander, but without Norlander’s often used minor key arrangements.

You can check out samples of music from the CD, as well as some samples of Boutrup’s other work, by hitting up the link above.

The four-way foldout CD booklet is colourful and professionally done, featuring a panoramic ocean photograph in the foldout as well as track listing on the back face and credits.

This CD will appeal mostly to fans of keyboard driven instrumental prog. Those lyrically oriented purveyors will have to choose something else for their next karaoke night.

I would say that the main area of improvement or opportunity for Boutrup with his next release is to compose his tracks with stronger endings, as many of the tunes on The Symphonic Dream end in drumless almost ambient sections and come across as weaker than their respective intros. So my rating comes in half a point under recommended.

Conclusion: 7.5 out of 10

JIM CORCORAN

Link to original review at DPRP

BACKGROUND MAGAZINE

Lars Boutrup was involved with or played in bands like Simcess, Big Bang, Evil Masquerade, Supernova, Baby Electric, Cleemann and Juruda Music. Just like me, you're probably not impressed since you've never heard of these bands before. I surely haven't either. So without too much hope and faith I put on this record ... and I was blown away by Boutrup's music.

Imagine Keith Emerson who got a sex change so that she could now play in Ars Nova or something like that.

Or take Larse Larsson's Weaveworld and let Oliver Wakeman sabotage the keyboards while Jean Michel Jarre watches from a distance. You get my drift?

Fast forward to track 7, Eddy Will Not Be Ready and you will experience seven minutes of glorious bombastic keyboard violence.

The music is propelled foreward by the addition of a drummer and two bass-players which is a very good move from Lars Boutrup as the symphonic sounds of his synths get a nice rhythm and never degrade to new age; far from it.

Every song flows and meanders through a fast flowing stream, no rapids, no blockages, just streaming and streaming and streaming ... out of my speakers, time after time.

Reviewed by André de Waal (edited by Peter Willemsen)

Link to original review at Background Magazine - search: Boutrup's Music For Keyboards

ProgWereld

2011 zal een gedenkwaardig jaar zijn voor de uit Denemarken afkomstige toetsenist Lars Boutrup. Niet alleen vanwege zijn ontmoeting met Abraham dat jaar, zeker ook omdat zijn tweede solo-album “The Symphonic Dream” dan wereldwijd wordt uitgegeven. Het album, waar de toetsen regeren, is in z’n geheel instrumentaal en omdat ik nogal graag vocalen hoor is het eigenlijk verwonderlijk dat ik mijn duimen zo hoog in de lucht steek. Ik kan er niet omheen; ik vermaak me kostelijk tijdens de vele luisterbeurten die dit album van me krijgt.

“The Symphonic Dream” is een blijvertje. Ik hoor een hoop hartstocht en in gedachten zie ik Boutrup al helemaal uit z’n dak gaan achter zijn arsenaal. De meeste nummers zitten stampvol stuwend orgel en synthesizer. Het is elektro in het kwadraat. Direct al is te horen dat Boutrup een zeer ervaren muzikant is. Zo speelde hij in talloze bands en maakt hij momenteel furore met de band Juruda Music. Daarnaast heeft hij voor meer dan 200 ‘stomme’ films de muziek geschreven en uitgevoerd.

Voor de drums heeft Boutrup net als op zijn debuutalbum een beroep gedaan op een echte drummer. Fredrik Sunesen heet de man en hij ziet zich ditmaal ondersteund door Niels Knudsen en Andreas Jensen op basgitaar. Dat scheelt natuurlijk meer dan een slok op de spreekwoordelijke borrel, want de muziek is ondanks de stoïcijnse, haast machinale ritmes vaak een stuwende en energieke boel. Je zou het bijna spacerock noemen. Je kunt de muziek nog het makkelijkst aanduiden met het woord ‘going’. Er zijn maar weinig overgangen en breaks te horen. De muziek gaat zogezegd z’n gangetje zonder noemenswaardige sfeerwisselingen. Ondertussen riedelt de Deen er lustig op los. Het fijne is dat hij z’n kundigheid niet gebruikt om zichzelf in de etalage te zetten, maar om de muziek lekkerder te maken. Dat hij z’n loopjes en solo’s niet wat harder ingemixt heeft is dan ook best wel jammer. Niet dat hij een Rick Wakeman is of een Jean Michel Jarre, maar in die richting moet je het toch zoeken.

De onderlinge nummers zijn goed gevarieerd waardoor het album een strak geheel is. Er zijn zweverige en gedragen songs, je hebt up-tempo tracks of nummers met een mid-tempo beat. Tot twee keer toe komt Boutrup met een pianonummer en dat is buitengewoon slim. Space Peace en A Song For John zijn dan ook welkome rustpuntjes. Het titelnummer The Symphonic Dream is het meest symfonische van het stel, maar dat is ook niet zo verwonderlijk gezien de titel. Dat brengt me bij de enige twee euveltjes van de plaat. Zo zou een meer progressieve structuur binnen de nummers het album mogelijk interessanter hebben gemaakt. Een tweede puntje is dat door het vele gebruik van strings de productie niet zo transparant is. Alles wordt nogal dichtgesmeerd.

Wat blijft is een album met acht nummers die gehoord mogen worden. Een droom is maar een droom. De werkelijkheid is een leuk toetsenalbum.

Dick van der Heijde

Link to original review at ProgWereld